حجت الاسلام احمد حیدری در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
یکی از نقاط تاریک چند دههی اخیر انتخابات 88 است. این انتخابات که با شور و شوق زاید الوصف مردم مواجه شد، به نوعی پیش رفت که متعاقب اعلام نتایج انتخابات، سه نامزد از 4 نامزد آن اتخابات(به جز کاندیدای پیروز اعلام شده) به شدت به سلامت آن انتخابات معترض شدند و در بسیاری از شهرها بخصوص در تهران هم کثیری از مردم نسبت به نتایج این انتخابات معترض بودند و اعتراضات دامنهداری شکل گرفت.
کاندیداهای معترض به خصوص آقایان موسوی و کروبی خواستار «ابطال نتایج انتخابات» شدند و این کار را تنها راه حل برای بازگشت اعتماد عمومی و حمایت مردم شمردند ولی در مقابل با دو خط قرمز مواجه گردیدند. میرحسین اعتراض خود را به این دو خط قرمز بدین گونه اعلام کرد: «اكنون مقامات كشور برای نتایج هرگونه تحقیق و رسیدگی، حدّ تعیین کردهاند، به صورتی که اين رسيدگيها: 1. موجب ابطال انتخابات نشود و نتایج آن را تغییر ندهد، حتی اگر در بيش از 170 حوزه انتخاباتي تعداد آراي به صندوق ريخته شده بيشتر از تعداد واجدين شرايط باشد! 2. شكايات از طريق شوراي نگهبان پيگيري شود، حال آن كه اين شورا عدم بيطرفي خود را به اثبات رسانده و نخستين اصل در هر داوري، رعايت بيطرفي است.»(بیانیه شماره 5 موسوی).
طبیعتاً اگر نظام موافقت میشد که گروهی بیطرف و منتخب از سوی مقامات عالی نظام، کاندیداهای معترض و مراجع قم، بدون هیچ حّد و خط قرمزی شکایات را بررسی کرده و موضع لازم از ابطال یا تأیید را بگیرند، اعتراضات فروکش کرده و غائله ختم میشد ولی عدم موافقت مسئولان با این رویه گره را کور کرد و روز به روز بر کوری این گره افزود تا این که به حصر دو کاندیدای معترض و ممنوع التصویری سیدمحمد خاتمی و … انجامید.
محرومیت کاندیداهای معترض و طرفدارانشان از تریبون و محدودیتها و برخوردهای خشن و … با آنان از یک طرف و تصاحب کلیه تریبونها از طرف برخی که معتقد به سلامت انتخابات 88 بودند، باز هم بر کوری گره افزود و از آن موقع تا به امروز گاه و بیگاه تریبونهای رسمی مدعی میشوند که معترضین به صحت انتخابات 88 در جلسات خصوصی بر صحّت انتخابات 88 اعتراف کردهاند از جمله اخیرا مدیرمسئول همشهری در یک برنامه تلویزیونی مدعی شده: «رییس دولت اصلاحات در ملاقاتی خصوصی یا نیمه خصوصی در منزلش به وی گفته است در انتخابات ۸۸ تقلبی صورت نگرفته است».
جدای از این که آقای خاتمی و رئیس بنیاد باران این ادعا را از بن تکذیب کردهاند، یک پرسش از این مدعیان قابل طرح است و آن این که دو معترض اصلی انتخابات 88 یعنی آقایان موسوی و کروبی برای پیگیری صحت آن انتخابات کمیتهای با عنوان «کمیته صیانت از آراء» تشکیل دادند که ریاست این کمیته از طرف آقای موسوی به عهده سیدعلیاکبر محتشمیپور از اعضای باسابقه مجمع روحانیون مبارز با سابقه چندین ساله وزارت کشور و از طرف آقای کروبی بر عهده آقای مرتضی الویری از سیاسیون باسابقه بود که این دو شخصیت ضمن سخنرانیهای فراوان درباره مهندسی انتخابات 88 طی نامهها و بیانیههای متعدد از جمله در تاریخ 18/3/88 خطاب به شورای نگهبان و در تاریخ 9/4/88 به صورت بیانیه تفصیلی شماره 15 همراه با پیوست تفصیلیاش، ادله خود را مبنی بر تخلف گسترده در انتخابات 88 به شورای نگهبان و مردم ایران ابلاغ کردند(که این نامهها و بیانیهها در اینترنت قابل دسترسی است).
حال سؤال این است: وقتی کمیتهای که ریاستش به عهده یکی از اعضای بلندپایه مجمع روحانیون مبارز و یکی دیگر از یاران با سابقه خاتمی بوده و به جد معتقد به تخلفات گسترده در این انتخابات بودهاند به گونهای که با توجه به آن ادله خواستار ابطال آن انتخابات شدهاند و در حالی که این بیانیه و ادعاهای گسترده مطرح در آن و در پیوست تفصیلیاش در هیچ مرجع بیطرفی بررسی نشده و ابطال نگردیده و بی اعتبار اعلام نشده، چگونه آقای خاتمی میتوانسته به سلامت این انتخابات مطمئن باشد و آن را نه اعلام عمومی که به بعضی افراد اعلام کند؟
انتهای پیام